Το απόλυτο Βατερλό της Μαρίας Καρυστιανού – Γιατί την εγκαταλείπουν μαζικά οι δικοί της άνθρωποι και το κόμμα διαλύεται στα εξ ων συνετέθη!
Το πολιτικό σκηνικό της χώρας βρίσκεται ενώπιον μιας απρόσμενης και σφοδρής εσωκομματικής σύγκρουσης. Εκεί που πολλοί θεωρούσαν ότι το κίνημα που γεννήθηκε από την ανάγκη για δικαιοσύνη μετά την τραγωδία των Τεμπών θα αποτελούσε μια νέα, ελπιδοφόρα φωνή, η πραγματικότητα αποδεικνύεται πολύ πιο σύνθετη και επώδυνη. Το κόμμα «Ξεκινάμε για την Ελπίδα», υπό την ηγεσία της Μαρίας Καρυστιανού, βιώνει μια πρωτοφανή κρίση πριν καν ολοκληρώσει τις πρώτες του οργανωτικές δομές. Οι καταιγιστικές παραιτήσεις δεκάδων στελεχών φέρνουν στο φως ένα παρασκήνιο γεμάτο εντάσεις, αμφισβητήσεις και καταγγελίες που πλήττουν τον πυρήνα της αξιοπιστίας του νέου φορέα.
Η κατάρρευση του οργανωτικού ιστού στη Θεσσαλονίκη
Η είδηση που προκάλεσε «σεισμό» αφορά τη μαζική αποχώρηση περισσότερων από 50 στελεχών από την αρχική ομάδα των 80 ατόμων που αποτελούσαν τον οργανωτικό πυρήνα του κόμματος στη Θεσσαλονίκη. Η συμπρωτεύουσα, που θεωρείτο το προπύργιο και η «μηχανή» της προσπάθειας, φαίνεται να γυρίζει την πλάτη στο εγχείρημα. Οι αποχωρήσαντες δεν είναι τυχαία πρόσωπα, αλλά άνθρωποι που βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή του κινήματος, στήριξαν τις πορείες και εργάστηκαν εντατικά για τη συγκρότηση του πολιτικού φορέα. Η απώλεια του 60% του στελεχιακού δυναμικού σε μια τόσο κρίσιμη περιοχή δεν αποτελεί απλώς έναν «τριγμό», αλλά μια δομική αποτυχία που απειλεί την ίδια την ύπαρξη του κόμματος.
Βαριές καταγγελίες για αυταρχισμό και έλλειψη δημοκρατίας
Οι λόγοι που οδήγησαν στη μαζική φυγή, όπως καταγράφονται στις επιστολές παραίτησης και στις δημόσιες τοποθετήσεις των στελεχών, είναι ιδιαίτερα σοβαροί. Κυρίαρχο στοιχείο των καταγγελιών είναι ο «αυταρχικός τρόπος λήψης αποφάσεων». Πολλά στελέχη κάνουν λόγο για μια κλειστή ομάδα γύρω από την πρόεδρο, η οποία αποφάσιζε ερήμην των μελών, ακυρώνοντας κάθε έννοια εσωκομματικής δημοκρατίας.
Είναι αξιοσημείωτο ότι η Μαρία Καρυστιανού, η οποία ταυτίστηκε στη συνείδηση του κόσμου με τον αγώνα κατά της αδιαφάνειας και της κρατικής αυθαιρεσίας, κατηγορείται τώρα από τους ίδιους τους συνοδοιπόρους της για τις ίδιες ακριβώς πρακτικές. Οι καταγγελίες μιλούν για «ανύπαρκτες πολιτικές διαδικασίες» και για ένα κλίμα όπου η διαφωνία αντιμετωπιζόταν ως εχθρική ενέργεια, οδηγώντας σε έναν αναπόφευκτο «πολιτικό στραγγαλισμό» των μελών που ζητούσαν διαφάνεια.
Η ιδεολογική διολίσθηση και η «ακροδεξιά στροφή»
Πέρα από τα οργανωτικά ζητήματα, η ρήξη έχει και βαθιά ιδεολογικό χαρακτήρα. Μεγάλο μέρος των στελεχών που αποχώρησαν προέρχεται από τον προοδευτικό χώρο (ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, Πλεύση Ελευθερίας), έχοντας μια ξεκάθαρη δημοκρατική και κεντροαριστερή ατζέντα. Αυτοί οι άνθρωποι είδαν με ανησυχία το κόμμα να μετατοπίζεται προς «αμφιλεγόμενες ιδεολογικές κατευθύνσεις».
Οι αναφορές για προσέγγιση με πρόσωπα και κύκλους που κινούνται στα όρια της ακροδεξιάς ή χρησιμοποιούν έναν λαϊκιστικό λόγο ξένο προς τις αρχικές αρχές του κινήματος, προκάλεσαν το οριστικό διαζύγιο. Τα στελέχη που αποχώρησαν δηλώνουν ότι δεν μπορούν να νομιμοποιήσουν με την παρουσία τους έναν φορέα που αλλοιώνει το ηθικό πλεονέκτημα του αγώνα για τα Τέμπη, μετατρέποντάς το σε ένα πολιτικό «μόρφωμα» με αδιευκρίνιστες και δυνητικά επικίνδυνες στοχεύσεις.
Το ρήγμα με τις οικογένειες των θυμάτων
Η πολιτική κρίση στο κόμμα «Ξεκινάμε για την Ελπίδα» αντανακλά και το βαθύ ρήγμα που έχει δημιουργηθεί ανάμεσα στις οικογένειες των θυμάτων της τραγωδίας. Η απόφαση της Μαρίας Καρυστιανού να μετατρέψει τον πόνο και την απαίτηση για δικαιοσύνη σε κομματικό όχημα δεν βρήκε σύμφωνους όλους τους συγγενείς. Οικογένειες, όπως αυτή του κ. Πλακιά, είχαν εκφράσει εγκαίρως τις επιφυλάξεις τους, προειδοποιώντας για τον κίνδυνο εργαλειοποίησης της μνήμης των νεκρών.
Οι σημερινές εξελίξεις φαίνεται να δικαιώνουν εκείνους που υποστήριζαν ότι η πολιτική εμπλοκή θα δίχαζε το κίνημα και θα αποδυνάμωνε τον κοινό στόχο της απόδοσης ευθυνών. Η Μαρία Καρυστιανού βρίσκεται πλέον σε μια δύσκολη θέση, καθώς καλείται να διαχειριστεί την απομόνωσή της όχι μόνο από τον πολιτικό της χώρο, αλλά και από ένα μέρος της «κοινότητας του πόνου» που εκπροσωπούσε.
Αβέβαιο το μέλλον του εγχειρήματος
Το ερώτημα που τίθεται πλέον επιτακτικά είναι αν το κόμμα μπορεί να ανακάμψει μετά από ένα τέτοιο «Βατερλό». Η απώλεια της πλειοψηφίας των στελεχών στη Θεσσαλονίκη και η σπιλωση του ονόματος της ηγεσίας με κατηγορίες για αυταρχισμό δημιουργούν ένα εξαιρετικά δυσμενές περιβάλλον. Η «Ελπίδα» φαίνεται να έχει χάσει την ορμή της, καθώς ο κόσμος που την στήριξε αισθάνεται απογοητευμένος από την ταχύτητα με την οποία αναπαρήχθησαν οι «παθογένειες» του παλαιού πολιτικού συστήματος εντός ενός νέου φορέα.
Η Μαρία Καρυστιανού καλείται να δώσει σαφείς απαντήσεις και να αποδείξει ότι το εγχείρημά της διαθέτει ακόμα τις δημοκρατικές εγγυήσεις που υποσχέθηκε. Ωστόσο, η πολιτική ιστορία έχει δείξει ότι όταν οι βάσεις ενός κόμματος καταρρέουν πριν την πρώτη κάλπη, η ανάκαμψη είναι μια εξαιρετικά δύσκολη υπόθεση. Η συνέχεια των αποκαλύψεων και των εσωκομματικών διεργασιών θα δείξει αν το «Ξεκινάμε για την Ελπίδα» θα καταφέρει να επιβιώσει ή αν θα παραμείνει μια σύντομη και επεισοδιακή παρένθεση στο πολιτικό σκηνικό της χώρας.