Η μοίρα τους ένωσε με τον πιο τραγικό τρόπο – Η άγνωστη σχέση του Γιάννη Μπλέσια με τον Μάριο Τουρούτσικα
«Ήταν ένας άγγελος, ένα παιδί με το χαμόγελο. Με χαμόγελο πήγαινε στη δουλειά, με χαμόγελο πετούσε…». Με λόγια που δύσκολα μπορούν να χωρέσουν τον πόνο τους, φίλοι και άνθρωποι που έζησαν από κοντά τον 40χρονο επισμηναγό Γιάννη Μπλέσια μιλούν στο patrisnews για έναν άνθρωπο που είχε κάνει την Πολεμική Αεροπορία και τα Phantom όλη του τη ζωή.
Ο χαμός του έχει βυθίσει στο πένθος τον Πύργο, όπου ήταν ιδιαίτερα αγαπητός, με τους φίλους του να περιγράφουν έναν άνθρωπο κοινωνικό, χαμογελαστό, πειθαρχημένο και απόλυτα αφοσιωμένο τόσο στην οικογένειά του όσο και στο μεγάλο πάθος της ζωής του, τις πτήσεις.
«Ο πατέρας του ήταν τεχνικός στα ίδια αεροσκάφη»
Ιδιαίτερη συγκίνηση προκαλεί η οικογενειακή σχέση του Γιάννη με την Πολεμική Αεροπορία.
Ο πατέρας του είχε υπηρετήσει επίσης στην Αεροπορία ως τεχνικός αεροσκαφών, δουλεύοντας πάνω στα ίδια αεροσκάφη που χρόνια αργότερα θα πετούσε ο γιος του.
«Αυτό είναι το θλιβερό σε όλη αυτή την ιστορία. Ο πατέρας του ήταν τεχνικός στα αεροσκάφη αυτά και τελικά έχασε τον γιο του από τα ίδια αεροσκάφη», αναφέρει χαρακτηριστικά στενός του φίλος.
Ο Γιάννης ουσιαστικά μεγάλωσε δίπλα στα αεροπλάνα. Η Αεροπορία υπήρχε στη ζωή του πολύ πριν ο ίδιος φορέσει τη στολή.
«Ήταν λάτρης των αεροπλάνων. Με αυτή τη λατρεία έζησε και με αυτή έφυγε», λένε οι άνθρωποι που τον γνώριζαν.
Η τραγωδία του 2023 και ο φίλος του, Μάριος Τουρούτσικας
Μία ακόμη συγκλονιστική λεπτομέρεια έρχεται από το δυστύχημα του Phantom τον Ιανουάριο του 2023, στην περιοχή ανοιχτά του Κατακόλου.
Ο Μάριος – Μιχαήλ Τουρούτσικας, που έχασε τότε τη ζωή του, ήταν, σύμφωνα με φίλο του 40χρονου επισμηναγού, πολύ κοντινός φίλος του Γιάννη.
Εκείνο το πρωινό, ο Γιάννης βρισκόταν, όπως περιγράφει ο φίλος του, στον Πύργο Ελέγχου και έζησε από κοντά την αγωνία που ακολούθησε την πτώση του αεροσκάφους.
«Είχαμε μιλήσει μετά. Το μόνο που σκεφτόταν ήταν ότι είχε χάσει έναν κολλητό του. Και από τότε αυτό που του λέγαμε συνέχεια ήταν μία λέξη: “Πρόσεχε”».
Μια λέξη που οι φίλοι του επαναλάμβαναν ξανά και ξανά, γνωρίζοντας καλά πόσο απαιτητικό και επικίνδυνο ήταν το επάγγελμά του.
«Όταν άκουσα ότι έπεσε Phantom, το μυαλό μου πήγε αμέσως στον Γιάννη»
Για έναν από τους φίλους του, τα πρώτα λεπτά μετά την είδηση του δυστυχήματος ήταν βασανιστικά.
«Επειδή είχε πάρει μέρος και στην περσινή επίδειξη, όταν άκουσα ότι έπεσε Phantom, το μυαλό μου πήγε κατευθείαν στον Γιάννη. Παρακαλούσα να μην έχει πάθει κανείς τίποτα, αλλά το μυαλό μου ήταν εκεί. Και όταν άκουσα ότι ο ένας πιλότος ήταν από τον Πύργο, κατάλαβα…».
Ο Γιάννης, όπως λένε όσοι τον γνώριζαν μέσα από την Πολεμική Αεροπορία, ήταν ιδιαίτερα έμπειρος στα Phantom, έναν τύπο αεροσκάφους με τον οποίο είχε συνδέσει σχεδόν ολόκληρη την πτητική του πορεία.
«Ζούσε για τα Phantom. Ήταν εξαιρετικά ικανός πιλότος και υπηρετούσε με απόλυτη σοβαρότητα και πειθαρχία».
Το ποδόσφαιρο και οι τελευταίοι μήνες με τους φίλους του
Τα τελευταία δύο χρόνια ο 40χρονος ήταν ενεργό μέλος της ομάδας των Δικηγόρων Ηλείας, συμμετέχοντας σε αγώνες και προπονήσεις και δημιουργώντας ακόμη πιο στενούς δεσμούς με τους ανθρώπους της ομάδας.
«Τους τελευταίους μήνες είχαμε έρθει πολύ κοντά μέσα από τους αγώνες και τις προπονήσεις. Μας μιλούσε για τη δουλειά του και για όλους εμάς αυτό το επάγγελμα φαινόταν παράτολμο. Για τον ίδιο όμως δεν ήταν απλώς ένα επάγγελμα. Ήταν πόθος, ήταν επιθυμία ζωής».
Ακόμη και στον ελεύθερο χρόνο του, όπως θυμούνται οι φίλοι του, φρόντιζε να βρίσκεται στην καλύτερη δυνατή φυσική κατάσταση.
«Το μυαλό του ήταν πάντα στο πώς θα γυμναστεί, πώς θα διατηρεί το σώμα του σε άριστη κατάσταση. Ήθελε να είναι πάντα έτοιμος».
«Ήταν το όνειρό του από μικρός να βρίσκεται στους ουρανούς»
Αυτό που επαναλαμβάνουν σχεδόν όλοι είναι πως για τον Γιάννη η Πολεμική Αεροπορία δεν ήταν μια επαγγελματική επιλογή. Ήταν κάτι πολύ βαθύτερο.
«Η Αεροπορία ήταν από μικρός η “αρρώστια” του. Ήταν το όνειρό του. Μας έλεγε ότι από παιδί ήθελε να βρίσκεται στους ουρανούς», αναφέρουν οι φίλοι του. Και σε αυτό το όνειρο αφιερώθηκε μέχρι τέλους.
Ο 40χρονος επισμηναγός αφήνει πίσω του ένα μικρό παιδί, μόλις πέντε ετών, αλλά και μια ολόκληρη πόλη που προσπαθεί ακόμη να συνειδητοποιήσει την απώλειά του.
Για τους ανθρώπους που τον γνώρισαν όμως, πίσω από τη στολή και τον βαθμό θα μείνει κυρίως ο Γιάννης που θυμούνται εκείνοι.
«Ένα εξαιρετικό παιδί. Ένας άνθρωπος χαμογελαστός, κοινωνικός, που δεν είχε ενοχλήσει ποτέ κανέναν. Ένας άγγελος, ένα παιδί χαμόγελο».
Ο αετός από τον Πύργο που έκανε το παιδικό του όνειρο πραγματικότητα και αφιέρωσε τη ζωή του σε αυτό που αγαπούσε περισσότερο… Να πετά.