Κι άλλη μάνα δολοφονημένη μετά την Βασιλική: Την σκότωσε ο 30χρονος πατέρας των παιδιών και αυτοκτόνησε – «Με αναγκάζεις να σε…»

Κι άλλη μάνα δολοφονημένη μετά την Βασιλική: Την σκότωσε ο 30χρονος πατέρας των παιδιών και αυτοκτόνησε – «Με αναγκάζεις να σε...»

Ο εφιάλτης της έμφυλης βίας δεν γνωρίζει σύνορα. Από την ελληνική επαρχία μέχρι τις αμερικανικές μεγαλουπόλεις, το αίμα των γυναικών συνεχίζει να ποτίζει την άσφαλτο, με τα περιστατικά των τελευταίων ημερών να προκαλούν ρίγος και να επαναφέρουν με τον πιο βίαιο τρόπο τη συζήτηση για την προστασία των γυναικών από τους «κλειστούς» κύκλους της οικιακής βίας.

Σαν να μην έφτανε η αποτρόπαιη γυναικοκτονία στην Καλαμάτα, όπου μια 39χρονη μητέρα έχασε τη ζωή της με 45 μαχαιριές από τον σύζυγό της, μια νέα τραγωδία έρχεται από τις ΗΠΑ να προστεθεί στη μακάβρια αυτή λίστα, υπενθυμίζοντας πως ο κίνδυνος παραμονεύει πίσω από κλειστές πόρτες.

Το διπλό δράμα στις ΗΠΑ: Η Μερίντιαν «έσβησε» από το χέρι του πρώην της
Σοκ και αποτροπιασμό έχει προκαλέσει στις ΗΠΑ η δολοφονία της 28χρονης Μερίντιαν Τόμας Γούντσον από τον πρώην σύζυγό της, τον 30χρονο Κόντι Γούντσον, στη Λουιζιάνα. Το έγκλημα σημειώθηκε την περασμένη Πέμπτη στο Έλμγουντ, όταν αστυνομικές δυνάμεις έσπευσαν στο διαμέρισμα της 28χρονης έπειτα από κλήση για περιστατικό. Η Μερίντιαν βρέθηκε νεκρή, θύμα μιας ακόμη «αναγγελθείσας» τραγωδίας, αφού ο δράστης είχε αφήσει πίσω του ίχνη απειλών και βίας.

 

Μια διαμάχη προδιαγεγραμμένου τέλους

Όπως και στην περίπτωση της Καλαμάτας, όπου το ζευγάρι αντιμετώπιζε χρόνια προβλήματα, έτσι και στη Λουιζιάνα, το πρώην ζευγάρι βρισκόταν σε μια σφοδρή και πολυετή δικαστική διαμάχη για την επιμέλεια των παιδιών τους. Μια νέα ακροαματική διαδικασία είχε οριστεί για τις 18 Ιουνίου – μια ημερομηνία που η 28χρονη Μερίντιαν δεν θα προλάβει ποτέ να δει.

Οι καταγγελίες της 28χρονης για ενδοοικογενειακή βία ήταν επανειλημμένες και ανησυχητικές. Στην αίτηση διαζυγίου της, περιέγραψε μια εφιαλτική πραγματικότητα: «Με αναγκάζεις να σου κάνω κακό, πάντα με αναγκάζεις να σου κάνω κακό», φέρεται να της είχε πει ο Κόντι, μια φράση που αποτελεί το κλασικό μοτίβο του θύτη που προσπαθεί να μεταθέσει την ευθύνη για τη βία του στο ίδιο το θύμα. Η 28χρονη είχε περιγράψει μάλιστα περιστατικό όπου βρήκε τον πρώην σύζυγό της να κρατά όπλο, ενώ σε άλλη περίπτωση την είχε ρίξει στο έδαφος και την είχε χτυπήσει, δείχνοντας ότι ο κίνδυνος ήταν διαρκής και κλιμακούμενος.

Η γυναικοκτονία στην Καλαμάτα, που συγκλόνισε την Ελλάδα, έχει κοινά χαρακτηριστικά με την τραγωδία στη Λουιζιάνα. Και στις δύο περιπτώσεις, έχουμε να κάνουμε με έναν δράστη που αρνείται να αποδεχθεί τον χωρισμό και χρησιμοποιεί τα παιδιά ως «όπλο» στη δικαστική διαμάχη, οδηγώντας τελικά στη λύση της γυναικοκτονίας.

Το γεγονός ότι η μητέρα του δράστη στην Καλαμάτα ζητά τώρα την επιμέλεια των παιδιών της αδικοχαμένης Βασιλικής, προσθέτει μια ακόμα στρώση πόνου στο δράμα. Πρόκειται για μια κοινωνική παθογένεια: τη διαχείριση των παιδιών που μένουν πίσω, ως «λάφυρα» ή ως μέσο για να συνεχιστεί η κυριαρχία του θύτη, ακόμα και μετά τον θάνατό του ή τον εγκλεισμό του.

Για τη Μερίντιαν, οι άνθρωποι που την αγάπησαν μιλούν για μια γυναίκα που ήταν «φως στη ζωή όλων». Μέλος μιας πολυπληθούς οικογένειας με 23 αδέλφια, η 28χρονη προσπαθούσε να χτίσει μια νέα αρχή για εκείνη και τα παιδιά της, μακριά από τη σκιά του βίαιου πρώην συζύγου της. Δυστυχώς, όπως συμβαίνει σε πάρα πολλές περιπτώσεις γυναικοκτονιών, το «σύστημα» προστασίας απέτυχε να εγγυηθεί την ασφάλειά της.

Το ερώτημα που προκύπτει επιτακτικά, τόσο για την Ελλάδα όσο και για τον υπόλοιπο κόσμο, είναι: Πόσες ακόμα καταγγελίες πρέπει να γίνουν, πόσα ακόμα περιοριστικά μέτρα πρέπει να παραβιαστούν και πόσες ακόμα γυναίκες πρέπει να χάσουν τη ζωή τους, για να γίνει κατανοητό ότι η ενδοοικογενειακή βία δεν είναι «ιδιωτικό θέμα» αλλά μια δημόσια απειλή που απαιτεί μηδενική ανοχή;

Η τραγωδία της Μερίντιαν και της 39χρονης από την Καλαμάτα δεν είναι στατιστικά στοιχεία. Είναι δύο γυναίκες που χάθηκαν, δύο μητέρες που δεν θα αγκαλιάσουν ξανά τα παιδιά τους, και μια υπενθύμιση ότι η ομπρέλα προστασίας που παρέχει η πολιτεία παραμένει, δυστυχώς, «τρύπια». Οι αρχές σε Ελλάδα και ΗΠΑ οφείλουν να εντείνουν την επαγρύπνησή τους, γιατί το επόμενο έγκλημα μπορεί να βρίσκεται ήδη στον ορίζοντα.