Η πεθερά μου ήρθε στον γάμο μας φορώντας ένα λευκό νυφικό, σαν να ήταν εκείνη η νύφη, και κατά τη διάρκεια της φωτογράφισης πήρε ακόμη και τη θέση μου δίπλα στον άντρα μου
Η πεθερά μου ήρθε στον γάμο μας φορώντας ένα λευκό νυφικό, σαν να ήταν εκείνη η νύφη, και κατά τη διάρκεια της φωτογράφισης πήρε ακόμη και τη θέση μου δίπλα στον άντρα μου. Ήταν ξεκάθαρο ότι ήθελε να μου χαλάσει τη γιορτή, αλλά αυτό που έκανα εγώ ως απάντηση άφησε τους πάντες σοκαρισμένους 😳
Λίγα λεπτά πριν έρθει η ώρα να περπατήσω προς το ιερό, μια μακριά μαύρη λιμουζίνα σταμάτησε μπροστά στην πύλη. Στην αρχή δεν της έδωσα καν σημασία, γιατί ήμουν σίγουρη ότι είχε φτάσει κάποιος καλεσμένος. Όμως όταν άνοιξε η πόρτα και βγήκε από το αυτοκίνητο η πεθερά μου, η Λάρισα, έμεινα κυριολεκτικά άφωνη.
Φορούσε ένα μακρύ λευκό φόρεμα με δαντέλα και ακάλυπτους ώμους, που από μακριά σχεδόν δεν ξεχώριζε από νυφικό. Τα μαλλιά της ήταν πιασμένα σε ψηλό χτένισμα και πάνω είχε στερεώσει ένα λευκό ημιδιάφανο στολίδι, τόσο όμοιο με κοντό πέπλο, που όποιος την έβλεπε πρώτη φορά θα νόμιζε ότι η νύφη ήταν εκείνη.
Και μερικές από τις φίλες μου σώπασαν και απλώς την κοιτούσαν.
Η Λάρισα πλησίασε αργά, κοίταξε το φόρεμά μου από πάνω μέχρι κάτω και ύστερα χαμογέλασε με εκείνο το αθώο χαμόγελο που ήδη γνώριζα υπερβολικά καλά.
— Συγγνώμη, διάλεξα εντελώς τυχαία κι εγώ ένα λευκό φόρεμα. Αλλά δεν πειράζει, έτσι δεν είναι; Σήμερα θα είμαστε σαν φίλες.
Εκείνη τη στιγμή ήθελα να την αρπάξω από το φόρεμα και να της το σκίσω πάνω της, όμως απέμεναν ελάχιστα λεπτά μέχρι την τελετή, γύρω μας βρίσκονταν καλεσμένοι και ο φωτογράφος ήδη τραβούσε όσα συνέβαιναν, οπότε απλώς χαμογέλασα σφιγμένα και δεν είπα τίποτα.
Τότε δεν είχα ακόμη καταλάβει ότι το φόρεμα ήταν μόνο η αρχή του εφιάλτη.
Κατά τη διάρκεια του γάμου, η Λάρισα συμπεριφερόταν σαν να είχε οργανωθεί όλη η γιορτή ειδικά για εκείνη. Όταν οι καλεσμένοι έρχονταν να μας συγχαρούν, εκείνη βρισκόταν συνεχώς δίπλα μας και άρχιζε πρώτη να τους μιλάει. Κάποιοι της έλεγαν ότι ήταν πανέμορφη και εκείνη χαμογελούσε κοκέτικα και απαντούσε:
— Ευχαριστώ, κι εγώ προετοιμαζόμουν πολύ καιρό για αυτή τη μέρα.
Ακόμη και όταν μας έφερναν δώρα, άπλωνε αρκετές φορές τα χέρια της πριν από εμένα, σαν να τα έδιναν σε εκείνη.
Προσπαθούσα να μην αντιδρώ, γιατί δεν ήθελα να κάνω σκηνή στον ίδιο μου τον γάμο, αλλά στη φωτογράφιση η υπομονή μου εξαντλήθηκε οριστικά.
Ο φωτογράφος ζήτησε από εμένα και τον άντρα μου να σταθούμε δίπλα στην αψίδα που ήταν διακοσμημένη με λουλούδια. Είχα ήδη αρχίσει να πλησιάζω όταν η Λάρισα ξαφνικά στάθηκε γρήγορα δίπλα στον γιο της, τον έπιασε από το μπράτσο και γύρισε προς τον φωτογράφο.
— Πρώτα βγάλτε εμάς. Μια μητέρα με τον γιο της πρέπει επίσης να έχουν όμορφες φωτογραφίες.
Ο φωτογράφος ξαφνιάστηκε, αλλά άρχισε να τραβάει.
Μετά από μερικές φωτογραφίες προσπάθησα να πλησιάσω, όμως η Λάρισα δεν μετακινήθηκε καθόλου. Αντίθετα, συνέχιζε να φτιάχνει τα μαλλιά της, να χαμογελάει και να κρατάει τον άντρα μου από το μπράτσο, ενώ εγώ στεκόμουν λίγα βήματα πίσω, σαν μια απλή καλεσμένη.
Και τότε ακριβώς κατάλαβα ότι, αν της το επέτρεπα τώρα, παρόμοια πράγματα θα συνέβαιναν σε όλη μου τη ζωή.
Και να τι έκανα… 😯🤔 Τη συνέχεια της ιστορίας την είπα στο πρώτο σχόλιο 👇👇
Πήγα κοντά στη φίλη μου και της ψιθύρισα μόνο λίγες λέξεις.
Δέκα λεπτά αργότερα καθόμασταν στο τραπέζι, όταν η φίλη μου πέρασε δίπλα από τη Λάρισα κρατώντας ένα ποτήρι με σκούρο χυμό από μούρα. Έκανε σαν να σκόνταψε και σχεδόν όλο το ποτήρι χύθηκε πάνω στο λευκό φόρεμα της πεθεράς μου.
Η Λάρισα πετάχτηκε όρθια.
— Βλέπεις τι έκανες τώρα;!
Όλοι οι καλεσμένοι γύρισαν προς το μέρος μας.
Σηκώθηκα αμέσως και είπα επίτηδες πολύ δυνατά:
— Πώς μπόρεσες;! Αυτό είναι το φόρεμα της πεθεράς μου!
Η φίλη μου άρχισε να ζητάει συγγνώμη, ενώ εγώ πλησίασα τη Λάρισα και την έπιασα προσεκτικά από το χέρι.
— Ελάτε μαζί μου στο δωμάτιο. Αν καθαρίσουμε γρήγορα το ύφασμα, ίσως προλάβουμε να βγάλουμε τον λεκέ.
Ηρέμησε λίγο και με ακολούθησε.
Στο δωμάτιο τη βοήθησα να βγάλει το φόρεμα και της είπα:
— Περιμένετε εδώ. Θα το πάω στο καθαριστήριο του ξενοδοχείου.
Η Λάρισα έμεινε μόνο με τα εσώρουχά της, ενώ εγώ πήρα το φόρεμά της, βγήκα στον διάδρομο και κλείδωσα την πόρτα απ’ έξω.
Ύστερα απλώς επέστρεψα στον γάμο.
Τις επόμενες ώρες κανείς δεν είδε τη Λάρισα. Πήρε αρκετές φορές τον άντρα μου τηλέφωνο και μετά εμένα, αλλά η μουσική ήταν δυνατή, οπότε εγώ έκανα ήρεμα πως δεν άκουγα τίποτα.
Μόνο προς το βράδυ εμφανίστηκε επιτέλους στην αίθουσα, φορώντας κάποια ξένα ρούχα που, απ’ ό,τι φαινόταν, είχε καταφέρει να βρει από κάποια υπάλληλο του ξενοδοχείου.
Ήρθε προς το μέρος μου κατακόκκινη από τον θυμό.
— Με κλείδωσες επίτηδες;
Την κοίταξα και απάντησα ήρεμα:
— Αυτό ήταν επειδή προσπάθησες να μου χαλάσεις τον γάμο. Την επόμενη φορά θα είναι χειρότερα.
Η Λάρισα θέλησε να πει κάτι, αλλά πρόσεξε ότι δίπλα μας στέκονταν αρκετοί καλεσμένοι και σώπασε.
Κι εγώ, για πρώτη φορά μέσα σε ολόκληρη εκείνη τη μέρα, ένιωσα επιτέλους ήρεμη.
Source: https://stay-glamour.com/v-plate-ne