Έναν άντρα σαν τον Τραϊανό Δέλλα: Το τραγούδι που τραγούδησε πάνω από το φέρετρο της νεκρής γυναίκας του
Ραγίζουν καρδιές οι στιγμές που εκτυλίχθηκαν στην κηδεία της Γωγώ Μαστροκώστα, με τον Τραϊανό Δέλλα να αποχαιρετά δημόσια τη γυναίκα της ζωής του μέσα από έναν επικήδειο που έκανε ολόκληρη την εκκλησία να λυγίσει.
Στον Ιερός Ναός Αγίας Τριάδος επικράτησε απόλυτη σιωπή όταν ο παλαίμαχος ποδοσφαιριστής στάθηκε μπροστά στο λευκό φέρετρο της αγαπημένης του και, με σπασμένη φωνή και μάτια βουρκωμένα, άρχισε να μιλά για τη γυναίκα που στάθηκε δίπλα του σχεδόν δύο δεκαετίες.
Κανείς δεν μπορούσε να συγκρατήσει τα δάκρυά του.Ο Τραϊανός Δέλλας, εμφανώς καταρρακωμένος, μίλησε για τη μεγάλη αγάπη που τους ένωνε, για τις μάχες που έδωσαν μαζί, αλλά και για τη δύναμη ψυχής που είχε η Γωγώ Μαστροκώστα μέχρι και την τελευταία στιγμή.
«Άγγελέ μου, αγάπη μου, έτσι με φώναζε, έτσι με αποκαλούσε παντού. Ο φύλακας άγγελός μου έλεγες. Στα 50 μου γενέθλια όταν έμεινα μόνος μου στο νοσοκομείο και σε πήραν στην εντατική λύθηκαν όλα μέσα μου, εσύ ήσουν ο άγγελός μου, όχι εγώ, πόσο μικρός ήμουν μπροστά σου».
Με φωνή που έτρεμε από συγκίνηση, συνέχισε περιγράφοντας τον δικό της αδιάκοπο αγώνα απέναντι στην ασθένεια:
«Πόσο επιμονή για να τα ξεπεράσεις… η ομορφιά κι η λάμψη σου μόνο σε άγγελο παρέπεμπε. Μου έριχνες στάχτη στα μάτια για να μην μπορώ να σε καταλάβω αλλά ξεπλύθηκε από τα δάκρυά μου τις στιγμές που ήμουν μόνος στο νοσοκομείο για να καταλάβω τα πράγματα».
Ο ίδιος μίλησε για τη βαθιά ανάγκη που ένιωθε όλα αυτά τα χρόνια να την προστατεύει και να τη φροντίζει, ειδικά μετά τη γέννηση της κόρης τους, Βικτώρια Δέλλα.«Από την ημέρα που σε γνώρισα ήθελα μόνο να σε προσέχω, να σε προστατεύω και να σε φροντίζω. Αυτή η ανάγκη έγινε πιο μεγάλη όταν ήρθε στον κόσμο η κόρη μας. Όλα αυτά τα χρόνια ζούσα μια ζωή που φανταζόμουν, παρά τις δυσκολίες, ήμασταν μαζί».
Σε ένα από τα πιο φορτισμένα σημεία του επικήδειου, ο Τραϊανός Δέλλας ξέσπασε σε λυγμούς λέγοντας:«Στα εύκολα, στα δύσκολα και στα πολύ δύσκολα δεν σε εγκατέλειψα ποτέ. Είσαι το μωρό μου. Σε κάθε “Τράι” που φώναζες ήμουν εκεί». Η στιγμή που έκανε όλη την εκκλησία να ξεσπάσει σε κλάματα ήταν όταν περιέγραψε τη μάχη που έδωσαν μαζί απέναντι στην ασθένεια.
«Κάθε φορά που έπρεπε να αντιμετωπίσουμε ένα πρόβλημα υγείας σου, σου έλεγα “μην φοβάσαι θα πάρουμε μια ανάσα, θα κάνουμε βουτιά και θα ξαναβγούμε”. Τώρα όμως είχαμε να κολυμπήσουμε σε ωκεανό. Τα κύματα ήταν όλο και πιο δυνατά και στο τελευταίο έφυγες από δίπλα μου».
Και τότε, σε μια κίνηση που συγκλόνισε όσους βρίσκονταν μέσα στον ναό, ο Τραϊανός Δέλλας άρχισε να τραγουδά σπασμένα τους στίχους από τραγούδι του Θοδωρής Φέρρης: «Αν ήξερα που πήγαινα να μπλέξω και σε τι παιχνίδι άδικο να παίξω, αν ήξερα τι με περίμενε να ήσουν σίγουρη ότι “πάλι, πάλι πάλι σε εσένα θα ερχόμουνα, πάλι και ξανά θα σε ερωτευόμουνα…”».
Η φωνή του «έσπασε» από τη συγκίνηση, όμως κατάφερε να ολοκληρώσει τα λόγια του μέσα σε απόλυτη σιωπή.Μόλις τελείωσε ο επικήδειος, όσοι βρίσκονταν μέσα στην εκκλησία ξέσπασαν σε παρατεταμένο χειροκρότημα, θέλοντας να τιμήσουν όχι μόνο τη μνήμη της Γωγώς Μαστροκώστα, αλλά και την αφοσίωση, την αγάπη και τη δύναμη αυτού του ανθρώπου που έμεινε δίπλα της μέχρι το τέλος.