Βασίλης Ρίζος: Ποιος ήταν ο γιος της Θεανώς Φωτίου που πέθανε ξαφνικά σε ηλικία 48 ετών
Η είδηση του αιφνίδιου θανάτου του Βασίλη Ρίζου σε ηλικία μόλις 48 ετών, τη Μεγάλη Δευτέρα (06/04), προκάλεσε ένα κύμα οδύνης που ξεπέρασε τα όρια της πολιτικής του οικογένειας.
Ο Βασίλης δεν ήταν απλώς «ο γιος της Θεανώς Φωτίου και του Δημήτρη Ρίζου». Ήταν μια αυτόνομη, πληθωρική προσωπικότητα που κατάφερε να συνυφάνει τη σύντομη αλλά πυκνή ζωή του με τρεις μεγάλους άξονες: την Αρχιτεκτονική, την Αριστερά και την αγαπημένη του Αθήνα.
Έφυγε αναπάντεχα από ανακοπή καρδιάς, αφήνοντας πίσω του ένα δυσαναπλήρωτο κενό, όχι μόνο ως επιστήμονας και πολιτικό στέλεχος, αλλά κυρίως ως ένας άνθρωπος βαθιά γλυκός, ένας στοργικός πατέρας και ένας πιστός φίλος.
Ένας λαμπρός αρχιτέκτονας με κοινωνικό όραμα
Ο Βασίλης Ρίζος υπήρξε ένας επιστήμονας με σπάνια συγκρότηση. Ως αρχιτέκτονας, δεν περιορίστηκε στους τέσσερις τοίχους ενός γραφείου. Διακρίθηκε σε πολυάριθμους διεθνείς και πανελλαδικούς αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς, αποδεικνύοντας το ταλέντο του στον σχεδιασμό. Για εκείνον, όμως, ο «χώρος» δεν ήταν μόνο γεωμετρία και υλικά· ήταν πεδίο κοινωνικής δράσης, πολιτικής διεκδίκησης και κινηματικής παρέμβασης.
Όλο το Ίντερνετ μιλάει για τον Γιάννη Μπέζο: Πώς χαρακτήρισε την Ζωή Κωνσταντοπούλου
Από τα μαθητικά του χρόνια, ο Βασίλης ήταν ο άνθρωπος της πόλης του. Μεγαλωμένος στους Αμπελόκηπους, παρέμεινε πιστός στη γειτονιά του και στους ανθρώπους της μέχρι το τέλος. Η ενεργός συμμετοχή του στο Διοικητικό Συμβούλιο του Πολιτιστικού Συλλόγου Άνω Αμπελοκήπων δεν ήταν μια τυπική ενασχόληση, αλλά η έμπρακτη εφαρμογή της πίστης του ότι οι αριστεροί άνθρωποι πρέπει να δρουν στη βάση της κοινωνίας.
Η σφραγίδα του στην ανάπλαση της Αθήνας
Όπου υπήρχε ζήτημα διεκδίκησης δημόσιου χώρου στην Αθήνα, ο Βασίλης ήταν παρών. Το επιστημονικό του κύρος συνδυάστηκε με την πολιτική του βούληση την περίοδο 2018-2019, όταν ως μέλος της «Ανάπλασης Αθήνας» ανέλαβε ένα εμβληματικό έργο: την ευθύνη για την ανάπλαση των Προσφυγικών της Λεωφόρου Αλεξάνδρας.
Ήταν ένα έργο με τεράστιο συμβολικό και ιστορικό βάρος, και ο Βασίλης εργάστηκε με πάθος για να διασωθεί η μνήμη και η αρχιτεκτονική ταυτότητα αυτών των κτιρίων, μετατρέποντάς τα σε λειτουργικούς χώρους για την πόλη. Η παρουσία του στη «Συμμαχία για ένα προοδευτικό ΤΕΕ» και στην «Ανοιχτή Πόλη» επιβεβαίωνε διαρκώς ότι για εκείνον η αρχιτεκτονική όφειλε να υπηρετεί τον άνθρωπο.
Στην πρώτη γραμμή της αλληλεγγύης
Στα «πέτρινα χρόνια» της ανθρωπιστικής κρίσης που βίωσε η χώρα, ο Βασίλης Ρίζος έδειξε το πιο ανθρώπινο πρόσωπό του. Ως μέλος και αργότερα συντονιστής της «Αλληλεγγύης για Όλους», βρέθηκε στην πρώτη γραμμή της προσφοράς. Ήταν εκεί για κάθε συνάνθρωπο που είχε ανάγκη, οργανώνοντας δίκτυα στήριξης και ανακούφισης.
Ιδιαίτερα σημαντική ήταν η συμβολή του κατά την πρώτη περίοδο της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ. Ο Βασίλης υπήρξε από τους βασικούς εμπνευστές και υποστηρικτές του νόμου για τις αγορές «Χωρίς Μεσάζοντες», μια πρωτοβουλία που έσπασε τα καρτέλ και έφερε τους παραγωγούς απευθείας σε επαφή με τους καταναλωτές, προστατεύοντας το εισόδημα των αδύναμων στρωμάτων.
Η αρχιτεκτονική υπογραφή στην πολιτική του οικογένεια
Ο Βασίλης Ρίζος ήταν οργανικό μέλος του ΣΥΡΙΖΑ και αργότερα της Νέας Αριστεράς. Η σχέση του με την πολιτική ήταν βαθιά βιωματική, αλλά και αισθητική. Μαζί με τη μητέρα του, Θεανώ Φωτίου, είχαν σχεδιάσει τα κεντρικά γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ στην πλατεία Κουμουνδούρου, δίνοντας μορφή στον χώρο που στέγασε την άνοδο της Αριστεράς στην εξουσία.
Όταν οι δρόμοι χώρισαν, ο Βασίλης δεν έμεινε αμέτοχος. Τα γραφεία της Νέας Αριστεράς φέρουν τη δική του αρχιτεκτονική υπογραφή, ένα έργο που ολοκλήρωσε πρόσφατα, αφήνοντας την τελευταία του σφραγίδα στον χώρο που πίστευε ότι θα εκφράσει το μέλλον του προοδευτικού χώρου.
Ένας «γλυκός» άνθρωπος που έφυγε νωρίς
Πάνω από τους τίτλους του αρχιτέκτονα, του στελέχους ή του ακτιβιστή, ο Βασίλης ήταν ένας γλυκός άνθρωπος. Όσοι τον γνώρισαν μιλούν για το χαμόγελό του, την ευγένεια των τρόπων του και την αφοσίωση στην οικογένειά του. Ήταν ένας εξαιρετικός γιος για τη Θεανώ και τον Δημήτρη, ένας πατέρας που λάτρευε το παιδί του και ένας φίλος που μπορούσες να βασιστείς πάνω του στα δύσκολα.
Ο πρόωρος και αναπάντεχος χαμός του αφήνει την Αθήνα λίγο πιο φτωχή, τους Αμπελόκηπους χωρίς τον «δικό τους» Βασίλη και τη μητέρα του, Θεανώ Φωτίου, μπροστά στο πιο σκληρό πρόσωπο της μοίρας. Ο Βασίλης Ρίζος έζησε λίγο, αλλά έζησε έντονα, αφήνοντας πίσω του έργα από μπετόν και πέτρα, αλλά κυρίως έργα από αλληλεγγύη και ανθρωπιά.