Πέθανε η εκπαιδευτικός Σοφία Χρηστίδου – Το επεισόδιο και η «έντονη πίεση»
Έφυγε από τη ζωή σήμερα το πρωί Σαββάτου, 7 Μαρτίου, η Σοφία Χρηστίδου, βυθίζοντας στο πένθος τους οικείους της και την εκπαιδευτική κοινότητα της Θεσσαλονίκης.
Το τραγικό γεγονός έκανε γνωστό με ανάρτησή της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης η Νάντια Σταυροπούλου, πολιτεύτρια και πρώην υποψήφια βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας. Σύμφωνα με όσα αναφέρει, η Σοφία Χρηστίδου νοσηλευόταν από την Κυριακή (1/3) στη ΜΕΘ του νοσοκομείου Παπαγεωργίου, έπειτα από αιμορραγικό εγκεφαλικό επεισόδιο, ενώ το πρωί του Σαββάτου (7/3) έφυγε από τη ζωή.
Σημειώνεται πως φίλοι και γνωστοί της εκλιπούσης αναφέρουν πως η γυναίκα το τελευταίο διάστημα φέρεται να είχε δεχτεί ισχυρή πίεση στο επαγγελματικό της περιβάλλον, καθώς όπως υποστηρίζουν η εκπαιδευτικός είχε βρεθεί αντιμέτωπη με δύσκολες καταστάσεις εκφοβισμού μέσα στην τάξη. Όπως αναφέρουν άτομα του περιβάλλοντός της: «Οι εκπαιδευτικοί χρειάζονται στήριξη από ολόκληρη την εκπαιδευτική κοινότητα και την κοινωνία. Δεν μπορούν και δεν πρέπει να αισθάνονται μόνοι απέναντι σε φαινόμενα εκφοβισμού και απαξίωσης».
Η είδηση του θανάτου της εκπαιδευτικού Σοφίας Χρηστίδου το πρωί του Σαββάτου, 7 Μαρτίου, δεν προκάλεσε μόνο θλίψη, αλλά και έναν έντονο προβληματισμό που διαπερνά ολόκληρη την ελληνική κοινωνία. Μια γυναίκα με σπάνια μόρφωση, διδακτορικούς τίτλους και γνώση επτά γλωσσών, “έσβησε” μετά από μια σκληρή μάχη στη ΜΕΘ, έπειτα από εγκεφαλικό επεισόδιο που πολλοί συνδέουν με την αφόρητη πίεση που δεχόταν στον χώρο εργασίας της. Όταν μιλάμε για σχολικό εκφοβισμό, το μυαλό μας πηγαίνει συνήθως στις συγκρούσεις μεταξύ μαθητών.
Ωστόσο, η περίπτωση της Σοφίας Χρηστίδου φέρνει στο φως μια άλλη, πιο σκοτεινή πτυχή: τον εκφοβισμό και την απαξίωση που υφίστανται οι λειτουργοί της εκπαίδευσης μέσα στην ίδια την τάξη ή το εργασιακό τους περιβάλλον.Πολλοί εκπαιδευτικοί καλούνται να διαχειριστούν περιστατικά βίας, λεκτικής επίθεσης και πλήρους αμφισβήτησης, νιώθοντας συχνά απροστάτευτοι από το σύστημα. Το στρες δεν είναι απλώς μια λέξη είναι μια βιολογική πραγματικότητα. Η πίεση που περιγράφουν οι οικείοι της εκλιπούσης ως αιτία της κατάρρευσής της, υπογραμμίζει πώς η ψυχική οδύνη μπορεί να μετατραπεί σε οργανική τραγωδία.Όταν ένας άνθρωπος με τέτοια προσφορά και κατάρτιση αισθάνεται “μόνος απέναντι στο θηρίο”, κάτι έχει αποτύχει βαθιά στη δομή της παιδείας μας.
Όπως αναφέρθηκε χαρακτηριστικά από το περιβάλλον της: «Οι εκπαιδευτικοί χρειάζονται στήριξη από ολόκληρη την εκπαιδευτική κοινότητα και την κοινωνία». Δεν αρκεί να θρηνούμε μετά την τραγωδία. Είναι ανάγκη:
Να δημιουργηθούν πραγματικά δίχτυα προστασίας και ψυχολογικής υποστήριξης για τους εκπαιδευτικούς.
Να σταματήσει η κουλτούρα της ανοχής απέναντι σε φαινόμενα εκφοβισμού, από όπου κι αν προέρχονται.
Να αποκατασταθεί ο σεβασμός προς τον δάσκαλο, όχι ως αυθεντία, αλλά ως πυλώνα της δημοκρατίας και του πολιτισμού μας.
Η Σοφία Χρηστίδου είναι μια εκπαιδευτικός που αφιέρωσε τη ζωή της στα γράμματα και τη μετάδοση της γνώσης. Ας είναι η θυσία της η αφορμή για να μην αισθανθεί ποτέ ξανά κανένας εκπαιδευτικός αβοήθητος μπροστά στην απαξίωση.