ΕΚΤΑΚΤΟ – Πέθανε ο Τσαγκαράκης
Έφυγε από τη ζωή ένας σπουδαίος Ηρακλειώτης ένας αξιόλογος άνθρωπος ο Μανώλης Τσαγκαράκης.
Ξεναγός επί χρόνια και διευθυντής ξενοδοχείων, με προσφορά στον χώρο του τουρισμού αλλά και στα κοινά καθώς συμμετείχε σε ομάδες και φορείς όπως η «Ηράκλεια Πρωτοβουλία».
Δοτικός και προσηνής με τους φίλους του, η απώλεια του Μανώλη Τσαγκαράκη στα 82 του χρόνια προκαλεί θλίψη σε συγγενείς και φίλους.
Αύριο πέμπτη 19 Φεβρουαρίου θα πουν τον τελευταίο αντίο από τον ιερό ναό της Ανάληψης Ηρακλείου στις 2 το μεσημέρι .
Το ψήφισμα του Παγκρήτιου Συλλόγου Διευθυντών Ξενοδοχείων:
«Το Δ.Σ. του Παγκρήτιου Συλλόγου Διευθυντών Ξενοδοχείων επί τη αγγελία του θανάτου του Τσαγκαράκη Εμμανουήλ συνήλθε σε έκτακτη συνεδρίαση και αποφάσισε ομόφωνα:
Να εκφράσει τα θερμά συλλυπητήρια στην οικογένεια του.
Ο Τσαγκαράκης Μανόλης ήταν αξιόλογο μέλος του Συλλόγου μας και προσέφερε ουσιαστικά στον τουρισμό ως ξεναγός, διακρινόμενος για την ευγένεια, το ήθος και τον επαγγελματισμό του.
Θα τον θυμόμαστε με ευγνωμοσύνη και αγάπη. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάσει”.
Ο Μανώλης Τσαγκαράκης, λάτρευε το τάνγκο και υπήρξε ιδρυτικό μέλος του Tangoneon Heraklion.
Σε ανάρτησή του ο σύλλογος αναφέρει:
«Με βαθιά θλίψη αποχαιρετούμε τον Μανώλη Τσαγκαράκη, ένα από τα ιδρυτικά μέλη του Συλλόγου Tangoneón.
Ο Μανώλης υπήρξε άνθρωπος της προσφοράς, της παρουσίας και της αγάπης για το tango και την κοινότητά μας. Η συμβολή του στη δημιουργία και την πορεία του συλλόγου μας είναι ανεκτίμητη και θα παραμείνει πάντα ζωντανή στη μνήμη μας.
Σε ένδειξη σεβασμού, οι δράσεις του συλλόγου την Παρασκευή 20/02 ΔΕΝ θα πραγματοποιηθούν.
Εκφράζουμε τα βαθύτατα συλλυπητήριά μας στην οικογένεια και τους οικείους του.
Σε ευχαριστούμε, Μανώλη, για όλα όσα πρόσφερες στο Tangoneón».
Βάζει στεφάνι με τον επιχειρηματία η Νατάσα Θεοδωρίδου – Παντρεύεται με κουμπάρες τις κόρες της
Πότε θα γίνει ο γάμος της χρονιάς
Κάποιες νύχτες νύφες λένε οι κοινοί της άνθρωποι, η Νατάσα Θεοδωρίδου αφήνεται σε μια σκέψη που την γεμίζει συγκίνηση. Φαντάζεται τη στιγμή που θα περπατά προς την εκκλησία και δίπλα της θα βρίσκονται οι δύο κόρες της, η Ανδριάνα και η Χριστιάνα.
Όχι απλώς ως μάρτυρες μιας νέας αρχής, αλλά ως συνοδοιπόροι ζωής, γυναίκες πια, που θα της κρατούν το χέρι στο πιο τρυφερό «ναι». Μια εικόνα γεμάτη φως, αγάπη και πληρότητα – σαν επισφράγιση μιας διαδρομής που την έμαθε να αγαπά βαθιά και ουσιαστικά.
Το άλλο της μισό
Το 2026 φαίνεται πως μπήκε με το δεξί για τη Νατάσα. Η καρδιά της χτυπά ξανά δυνατά, αλλά αυτή τη φορά ήρεμα, χωρίς θόρυβο, χωρίς βιασύνη. Ο άντρας που κατάφερε να της αλλάξει τον τρόπο που χαμογελά και να της δώσει ξανά πίστη στη συντροφικότητα είναι ο Γιάννης Καρυπίδης, επιχειρηματίας στον χώρο της παραγωγής premium μελιού, ένας άνθρωπος χαμηλών τόνων, χωρισμένος, πατέρας δύο παιδιών, που προτιμά την ουσία από την προβολή.
Υπάρχει κάτι πάνω του που δεν χρειάζεται να το διαφημίσει. Μια γοητεία ήσυχη, μια σιγουριά που δεν επιβάλλεται, μια παρουσία που δεν φωνάζει αλλά μένει. Ίσως αυτό να ήταν που άγγιξε τη Νατάσα, μια γυναίκα που έχει μάθει να ξεχωρίζει το αληθινό από το επιφανειακό. Ο Γιάννης Καρυπίδης δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει. Απλώς είναι εκεί. Σταθερός, ουσιαστικός, ειλικρινής.
Ο ξεχωριστός δεσμός
Η σχέση τους χτίστηκε μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, με σεβασμό και διακριτικότητα. Οι κοντινοί τους άνθρωποι μιλούν για μια αρμονία σπάνια, για μια καθημερινότητα που βασίζεται στην κατανόηση και την αίσθηση ασφάλειας. Η Νατάσα, που ποτέ δεν άφηνε την καρδιά της απροστάτευτη, μοιάζει αυτή τη φορά να νιώθει σίγουρη. Και αυτό φαίνεται στο βλέμμα της. Οι σκέψεις για επισημοποίηση δεν είναι πια μακρινό σενάριο. Οι πληροφορίες θέλουν το ζευγάρι να συζητά σοβαρά τον γάμο, έναν γάμο απλό, ζεστό, με φίλους και οικογένεια, χωρίς υπερβολές, αλλά με βαθύ προσωπικό νόημα. Έναν γάμο όπου οι κόρες της θα έχουν ξεχωριστό ρόλο — όχι μόνο ως κουμπάρες, αλλά ως σύμβολα της ζωής που προχώρησε, ωρίμασε και άνθισε.
Η σχέση της Νατάσας Θεοδωρίδου άλλωστε με τις κόρες της είναι κάτι πολύ περισσότερο από τον κλασικό δεσμό μητέρας-παιδιών. Είναι μια σχέση βαθιά δεμένη, σχεδόν ιερή, χτισμένη με εμπιστοσύνη, αλήθεια και άνευ όρων αγάπη. Από τότε που γεννήθηκαν η Ανδριάνα και η Χριστιάνα, η Νατάσα δεν υπήρξε απλώς η μητέρα τους· υπήρξε το σταθερό τους καταφύγιο, η φωνή που τις καθησύχαζε στις δύσκολες στιγμές και η αγκαλιά που τις στήριζε χωρίς ερωτήσεις.
Παρότι η ζωή της ήταν πάντα γεμάτη φώτα, σκηνές και απαιτήσεις, εκείνη φρόντισε να κρατήσει έναν κόσμο μόνο δικό τους. Έναν κόσμο όπου οι κόρες της μεγάλωσαν με αξίες, ελευθερία έκφρασης και βαθύ σεβασμό στον εαυτό τους. Η Νατάσα τις άκουγε πάντα προσεκτικά, τους μιλούσε ανοιχτά και δεν δίσταζε να τους δείξει και τη δική της ευαλωτότητα, κάνοντάς τες κοινωνούς της αλήθειας και όχι θεατές μιας «τέλειας» εικόνας. Με τα χρόνια, ο δεσμός τους εξελίχθηκε σε κάτι σπάνιο: μια σχέση φιλίας, συντροφικότητας και αμοιβαίου θαυμασμού.
Η Ανδριάνα και η Χριστιάνα δεν είναι μόνο οι κόρες της, αλλά οι πιο αυστηρές της κριτές και ταυτόχρονα οι πιο θερμές της υποστηρίκτριες. Είναι οι άνθρωποι στους οποίους η Νατάσα απευθύνεται χωρίς φόβο, ξέροντας ότι θα βρει κατανόηση και ειλικρίνεια. Γι’ αυτό και η σκέψη να τις έχει δίπλα της στην πιο σημαντική στιγμή της προσωπικής της ευτυχίας δεν είναι τυπική, αλλά βαθιά συμβολική. Οι κόρες της αντιπροσωπεύουν όλη τη ζωή που έχτισε, τις επιλογές που την πόνεσαν αλλά και την έκαναν πιο δυνατή, την αγάπη που πολλαπλασιάζεται όσο μοιράζεται. Μαζί τους, η Νατάσα δεν νιώθει ποτέ μόνη, νιώθει πλήρης.